Na veel gelobby van ondermeer huisfotograaf van de locatie, Arjan Vermeer, had de Stichting Blues Aan Zee de Low Budget Blue Band uit Assen geboekt voor een optreden in de Noviteit in Monster.
Voor mij een mooie gelegenheid om in de eerste plaats de band weer eens aan het werk te zien en in de tweede plaats om voor het eerst deze locatie te bezoeken. Al lange tijd worden hier worden hier bluesconcerten georganiseerd en ook is er sprake van een jaarlijks festival, waarvoor dan gebruik gemaakt wordt van alle vier de zalen van dit fraaie gebouw.
Het optreden van de Low Budget Blue Band vond plaats in de fraaie Tuinzaal, een ronde zaal met een ruim podium.
Het aantal bezoekers varieert hier van 60 tot 120 en zaterdagavond 9 oktober zal het hier ergens tussenin gezeten hebben.
Om kwart voor tien trapte de band af voor de eerste van in totaal drie sets en vanaf het eerste nummer zat de stemming er goed in. Ondanks zo’n drie maanden niet meer op het podium gestaan te hebben, hadden Bouke Janssen (gitaar/zang), Wiko Veenvliet (toetsen), Albert Jan Koops (bas) en Koert Verlind (drums) al snel het juiste ritme weer te pakken. Soms was er even wat extra concentratie nodig bij het begin van de nummers, maar al halverwege deze set vertrouwde Anton, de voorzitter van de stichting me toe: ‘On-Nederlands goed’. Hoewel ik vind dat je met een dergelijke benaming de Nederlandse bluesbands tekort doet, was zijn enthousiasme duidelijk.
Halverwege de twee set zette de band Ian Siegal’s ‘Bloodshot’ in en dit bleek voor diverse mensen ineens het teken te zijn om de dansruimte voor het podium te gaan benutten en ze zijn daar de rest van de avond ook niet meer vandaan gekomen.
Tegen enen kwam uiteindelijk met ‘Foxy Lady’ inclusief stukje ‘Third Stone From The Sun’ een einde aan het optreden.
Na afloop werd er nog gevraagd op de band cd’s had, waarop Bouke (te) bescheiden antwoordde: ‘Nee, we hebben nog niet genoeg interessant materiaal voor een cd’.
Wat betreft eigen materiaal mag zit zo wezen, maar met een breed scala van covers, variërend van Jon Amor tot Albert Collins, van Louis Jordan tot Ian Siegal en van Matt Schofield tot Albert King en alles er tussen in, kan je toch een eind komen. Het nodige bekende werk, maar ook vooraal ook veel minder bekend werk en alles zeer vakkundig gebracht. Een stevige ritmesectie, die nauwelijks op een oneffenheid te betrappen is, een toetsenman, die met piano en Hammondspel alles kleur geeft en voor afwisseling in de solo’s zorgt en een frontman, die een bovengemiddelde zanger is en met helder, soms fel en soms zeer ingetogen, gitaarspel het geheel perfect afmaakt.
Nu maar hopen dat andere clubs en festivals aan deze kant voor Nederland deze band snel oppikken, want ze zijn in staat om hier een behoorlijke fanschare te kunnen opbouwen.
Enig minpuntje van de avond, de slappe bak koffie die in de Noviteit geserveerd werd, verder een toplocatie.
Ik heb begrepen dat de heren na afloop een TomTom nodig hadden om hun B&B te kunnen vinden, maar ja, je moet er wat voor over hebben om in het Westland door te breken.