Home Live Gigs Places To Be The Photographer My Connections

The Hague Jazz 2009 ......

Solomon Burke

Solomon Burke laat Den Haag swingen
22 mei 2009
Arjan Vermeer

Alhoewel hij de "King of Soul & Rock" wordt genoemd vind ik het toch waard om hier de recensie van zijn optreden tijdens The Hague Jazz weer te geven. Niet in het minst omdat hij komend weekend ook bij RIbs & Blues in Raalte optreedt.

Voor mij was het de eerste keer dat ik m live te zien kreeg. Ik wist dat ie slecht ter been was en was van te voren al gewaarschuwd voor zijn zwaarlijvigheid. Tot voor een aantal jaren liep hij nog zelf naar zijn "troon" op het podium. Nu wordt hij in een rolstoel het podium opgereden. Niet dat iedereen in het publiek direct doorheeft. De band komt eerst op het podium, dan worden de lichten gedimd en wordt Solomon tot vooraan het podium gereden waarbij de achtergrondzangeresjes (zijn dochter en kleindochter) het wat visueel afschermen. De emmers met rode rozen flankeren hem en als het licht weer opkomt begint hij zijn concert.

Hij begint met wat oude classics die het overwegend jazz georienteerde publiek niet direct herkend. Een paar fans vlak voor de stage uitgezonderd. De band en zageresjes staan er dan ook wat ongeinspireerd c.q. wat ongemakkelijk bij, lijkt het. Sommige mensen lachen wat om de verschijning die Solomon Burke onmiskenbaar is. Ik voel mezelf wat wat ge-irriteerd raken door de reactie van het publiek, omdat ik nu eenmaal van nature geneigd ben om wat meer respect voor deze oude helden te tonen. Muzikaal en vocaal-technisch is er ook nog niets mis met Solomon Burke en de band.

Maar zo langzamerhand begint het publiek toch de swing over te nemen die Solomon onverstoorbaar over tracht te brengen. Maar dat lukt pas acht wanneer hij zijn meester-troef uitspeelt. Voor diegenen die hem niet kennen ...... Solomon houdt namelijk van vrouwen. Dat bewijst alleen al het feit dat hij 21 kinderen (14 dochters en 7 zonen), 90 kleinkinderen en 19 achter-kleinkinderen heeft. Trots stelt hij ook zijn dochter Candy Burke en Sophia Burke-Perez voor als zijn achtergrond zangeressen. Sophia wordt door grootvader daarna gemaand om een mooi solo-nummer te zingen. Uitstraling heeft ze wel.
Maar dan de troef. Nadat hij een aantal prijswinnaars (van een mij nog steeds onduidelijke wedstrijd) de hand heeft geschud laat hij zijn kleindochter de rozen in het publiek gooien maar dan wel bestemd voor de vrouwen in het publiek. Elke vrouw die een roos heeft gevangen mag het podium op. En vanaf dat moment bart het feest los. Het podium wordt een swingend geheel, en het publiek doet enthousiast mee. Op enig moment lijkt het wel alsof de "preacher" en zijn volgelingen op het podium staan die een geheel eigen feestje aan het houden zijn. Iedereen heeft lol. Een potpourri van hits wordt de zaal in gesmeten. Zo kom je een avond gemakkelijk door. De anderhalf uur die Solomon speelt lijken dan ook veel korter.
Nadat hij Everybody Needs Somebody to Love heeft gezongen wordt Solomon achteruit het podium afgereden en keert het jazzpubliek zeer tevreden huiswaarts. De eerste dag van The Hague Jazz zit er op.