Home Live Gigs Places To Be The Photographer My Connections

Highlands vuurdoop

Amersfoort, 16 mei 2009,

door Arjan Vermeer.

Afgelopen zaterdag was de vuurdoop van het Highlands Festival. "Where Blues Meets Rock" was de titel en "Het lekkerste festival van Nederland", refererend aan de culinaire hoogstandjes die het festival naast muzikale hoogtepunten zou bieden.

Het waren dan ook geen kleine ambities die de organisatie zich zelf ten doel had gesteld. Maar die zijn dan ook meer dan waar gemaakt. Het hele festival was van begin tot eind uitermate professioneel georganiseerd. Uit niets bleek dat dit de vuurdoop was, ook niet voor de 300 vrijwilligers.

Jammer alleen dat het bezoekersaantal wat tegenviel: 3000 bezoekers waar plaats was voor 7000. Een artiest zei in een interview: "Dit festival verdient absoluut meer publiek". Wellicht met meer PR was het bezoekersaantal hoger geweest, maar laten we ons realiseren dat je als festival zowiezo eerst een "naam" moet hebben. Lowlands, Pinkpop en Bospop zijn min of meer merknamen geworden die niet veel PR meer behoeven. Het feit dat Highlands dit heeft bereikt zowel op organisatorisch als op muzikaal gebied mag gerust een topprestatie worden genoemd. De ervaringen uit deze vuurdoop, die nu worden ge-evalueerd, zullen ongetwijfeld leiden tot een nog mooier en lekkerder festival volgend jaar.

Dit jaar opende Aynsley Lister het festival om klokslag 12 uur. En alhoewel de meerderheid van de bezoekers nog moesten binnenstromen speelde hij alsof hij het festival afsloot. Met nummers van zijn nieuwe album Equilibrium zette hij de juiste toon ... noot voor het festival.

De 74-jarige oude rot Eddy Clearwater nam het stokje vlekkeloos over. Maar met begeleiding van de Juke Joints kon dat bijna niet anders. Gezamenlijk zorgden ze ervoor dat de voetjes daadwerkelijk van het gras gingen. Stomende Rythm & Blues zorgt ervoor dat de festivalbezoekers op gang komen.

Ian Parker is typisch zo'n artiest die de blues als basis heeft en van daaruit een geheel eigen stijl ontwikkelt. Hij wil dan ook geen bluesartiest worden genoemd. Voor de liefhebber van authentieke blues jammer, voor anderen een verrijking. In ieder geval zorgde hij ervoor dat de festivaltrein, die met Clearwater goed op stoom was gekomen, wat rustiger ging rijden.

Elke festival kent zijn hoogte- en dieptepunten. IK zal er niet veel woorden aan vuil maken maar het was vanaf het begin duidelijk dat Mick Taylor zijn dag niet had. Gewoon jammer voor het rythme van het festival.

Maar de trein kwam weer goed op gang met Jethro Tull. Ook al toonde Ian Anderson -samen met zijn kompaan Martin Barre- nog even aan het publiek laat horen hoe ze vroeger in de Londense clubs de blues speelden en daar dan ook hun roots lagen. Maar de echte fans zaten natuurlijk te wachten op de oude klassiekers. Ze werden niet teleurgesteld. Ook muzikaal was alles perfect te noemen, Anderson die zijn gitaar, die in de felle zon had gestaan, nog even wil stemmen en het publiek dus maar even moest wachten.

Sonny Landreth is een topgitarist waar het de slide-gitaar betreft. Als begeleider van topartiesten as Eric Clapton is hij het meest bekend. Kwalitatief leverde hij een prima optreden maar je moet wel een echte slide-liefhebber zijn om het te kunnen uitzitten.

Was Mick Taylor een muzikale dissonant in dit festival, Ilene Barnes stond -mijns insziens- te laat geprogrammeerd. Alhoewel vocaal indrukwekkend (ze heeft een mooie warme stem), komt ze waarschijnlijk op een apart concert veel beter tot haar recht. Het contrast tussen Sonny Landreth en Buddy Guy die na haar zou spelen was echt te groot. Het publek stond dan ook heerlijk te luisteren en ondertussen gezellig met elkaar te kletsen.

Iemand die ik ook graag nog s in een stand-alone concert zou willen zien is Buddy Guy. Maar niet omdat ie niet op dit festival zou passen, maar gewoon omdat ie veel te kort mag spelen. Wat een performer. Inmiddels waren alle bezoekers naar het podium toegestroomd. En alle bezoekers werden muisstil als Buddy daarom vroeg. Dan kon ie zijn -inmiddels steeds zachter spelende- band beter horen. En spelen deed Buddy en zijn band. Zijn bekende oude nummers, zoals Hoochie Coochie Man, maar ook hommages aan Jimi Hendrix, John Lee Hooker, Muddy Water. Helaas maar een nummer van zijn laatste cd, Skin Deep, waar het publiek heerlijk relaxed op meezong. En zoals ook in 2006 op het North Sea Jazz Festival hij er opeens achter kwam dat zijn tijd op is meldde hij met "I want to respect your curfew, so this is my last song" en zette vervolgens Little By Little in.

Wat een schitterend einde van een mooi festival.

Tot volgend jaar!